Hoe ziet mijn ochtend op dagbesteding eruit?

Zoals ik in mijn vorige berichten al vermeldde, heb ik geen betaald werk. Ik volg vijf ochtenden per week dagbesteding. Vandaag deel ik hoe zo’n ochtend er meestal uitziet.

Meestal ben ik rond kwart voor negen één van de eerste cliënten die op mijn groep binnenkomt. Ik doe activiteiten op een belevingsgroep. Dit is een groep waar de activiteiten vooral op zintuigelijk ervaren gericht zijn. De andere cliënten hebben allemaal een ernstige verstandelijke of meervoudige beperking. Ik ben op deze groep geplaatst omdat de begeleiding en activiteiten hier toch het meest aansluiten op wat ik nodig heb. Er zijn naast mijn groep nog drie andere groepen op het dagcentrum waar ik heen ga: een arbeidsmatige groep, een structuurgroep, waar dus een vast dagritme geldt, en een groep voor mensen die ook structuur nodig hebbben maar die meestal nog wel ontwikkelingsmogelijkheden hebben.

Mijn groep bestaat uit twee subgroepen: aan de ene kant is wat meer reuring, terwijl de mensen aan mijn kant vooral op rust gesteld zijn. De groep bestaat in totaal uit elf cliënten. Rr is op beide subgroepen één begeleider. Daarnaast komen er op bepaalde tijden nog begeleiders voor de cliënten die een deel van de tijd één-op-éénaandacht nodig hebben.

Als ik binnenkom, drink ik eerst een kopje koffie. Daarna ga ik vaak wandelen met een begeleider of de stagiaire. Rond negen uur komen enkele andere cliënten op de andere subgroep binnen en rond kwart over negen komt de eerste medecliënt aan mijn kant. De andere cliënten van mijn kant komen pas rond tien uur maar de begeleiding heeft het vaak toch druk met voorbereidend werk.

Na het wandelen ga ik vaak even naar de snoezelruimte. Een snoezelruimte is een ruimte waar de hele omgeving qua zintuigelijke prikkels kan worden beïnvloed. Je kunt hier allerlei zintuigelijke activiteiten doen. Zo hangen er voelborden aan de muur, is er een waterbed waar je op kan liggen en kun je naar muziek luisteren. Door een bepaald knopje in te drukken (die ik nog niet zelf gevonden heb) gaat het waterbed meetrillen met de muziek. Dit is echt een fijne ervaring. Vaak dommel ik op het waterbed wel even weg.

Zodra iedereen binnen is, gaan we koffie drinken en fruit eten. Ik neem vaak een appel mee van thuis. Daarna is het tijd voor de toiletronde. Ik kan zelfstandig naar de wc maar mijn medecliënten hebben hier hulp bij nodig.

Rond elf uur komen vaak de extra begeleiders voor de cliënten die één-op-éénzorg nodig hebben. Dan gaat de rest van de groep meestal een activiteit doen. Met mooi weer gaan we wandelen of in de tuin. Daar staan twee gewone schommels en een vogelnestschommel. We fietsen ook wel eens op de duofiets, tandem of fiets met een zitje voorop. In die laatste kunnen mensen die niet zelf kunnen trappen rondgereden worden.

Als het slecht weer is, blijven we binnen. We gaan dan soms knutselen. Vaak doet de begeleiding dan het meeste werk maar helpen wij mee. Op woensdag doen we een simpele kookactiviteit. We maken dan bijvoorbeeld een smoothie. Ook hier is het ervaren het belangrijkste. Zo mogen we de ingrediënten proeven en genieten veel mensen van het geluid van bijvoorbeeld de blender.

Een andere activiteit is bellen blazen in sop. De begeleiding doet dan Zwitsal in een bak met water en we blazen er met een rietje bellen in.

We kunnen ook meehelpen in de huishoudelijke taakjes op de groep. Zo was ik soms de kopjes van de koffieronde af, die een andere cliënt vervolgens afdroogt.

Zoals ik de activiteiten beschrijf, vraag je je misschien af wat ik daaruit haal. Ik voel me echer juist veilig op zo’n lagdrempelige groep om in kleine stapjes dingen te leren, zoals huishoudelijke taken.

Weekverslag #1: veel gesprekken, paardrijden en eten afhalen

Het is alweer maandag. Jongens, wat gaat de tijd snel! Vandaag deel ik met jullie een terugblik op de afgelopen week. Ik had deze week veel gesprekken en heb lekker wat eten afgehaald.

Maandag

Vandaag had ik een gesprek met mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV), die vertrekt bij het team waar ik in behandeling ben, en degene die haar rol als mijn behandelcoördinator gaat overnemen. Ik kende diegene al, want ik had met hem de intake voor het FACT-team (het team waar ik in behandeling ben) gehad. Het was een goed gesprek. Zoals ik mijn SPV ken, hopte ze een beetje van de hak op de tak maar het was allemaal toch aardig duidelijk.

We bespraken dat ik momenteel bezig ben met dialectische gedragstherapie (DGT) om beter met mijn emoties te leren omgaan. Dit gaat langzaam, omdat er veel andere zaken tussendoor komen. Ik besprak dat mijn nieuwe behandelcoördinator me bij praktische zaken die tussendoor komen, het beste naar een verpleegkundige kan verwijzen. Zo kunnen wij ons op de DGT richten. Voor als ik de DGT heb afgerond, stelde de nieuwe behandelcoördinator voor dat ik nog een andere behandeling zou volgen, die gericht is op zelfbeeld versterken.

Dinsdag

Deze middag had ik een gepsrek met de Wmo-consulent van de gemeente en de coördinator van mijn woonbegeleider. Mijn indicatie voor dagbesteding en thuisbegeleiding loopt binnenkort af, dus wilde de Wmo-consulent weten hoe het eervoor staat. Ik had afgelopen februari meer uren individuele begeleiding gekregen, omdat we op zoek zijn naar een nieuwe dagbesteding. Dit had nog niet tot succes geleid, dus de indicatie wordt verlengd.

Woensdag

Vandaag zouden we op mijn dagbesteding appelmoes maken. We besloten echter tijdens de koffie dat het leuker was om met het mooie weer naar buiten te gaan, dus hebben we even lekker gewandeld.

Donderdag

Vanochtend besprak ik de voortgang wat betreft het vinden van een nieuwe plek met de coördinerende van dagbesteding. Ik vroeg me ook eens af waarom ik eigenlijk weg moet, ook al gaat het de laatste tijd best goed. Ik ben namelijk in januari een paar keer erg onrustig geweest, maarja dat is januari. Ik hoef gelukkig niet weg tot er een passende plek gevonden is. Het blijkt nu dat ik sowieso maar tijdelijk bij deze dagbesteding zou blijven, omdat ik in een “crisis” hier ben aangenomen. Ik moest namelijk weg uit de psychiatrische kliniek en had anders geen daginvulling. Hmmm, het zal.

’s Middags deed ik een poging met mijn SPV eindelijk een behandelplan in elkaar te flansen. Dat ging niet super, want het ging allemaal erg chaotisch en er kwam een crisissituatie tussendoor.

Vrijdag

Vanmiddag ging ik heerlijk paardrijden. Ik rijd bj manege Zandewierde. Sinds een tijdje rijd ik op Angie, een tinker. Hiervoor reed ik op Wilthor, een fjord, maar met draven ging hij te snel om voor mij te kunnen lichtrijden (staan en weer zitten op het ritme van het paard). Het was superleuk!

’s Avonds stelde mijn man voor om bij de Domino’s pizza te gaan halen. Ik besloot voor de nieuwe pizza köfte te gaan, want köfte is mijn lievelingsgerecht. Hij viel me echter best tegen.

Zaterdag

Vandaag niet veel gedaan. Lang uitgeslapen, naar de supermarkt geweest en verder weet ik eigenlijk al niet meer. Oh ja, gesport op de crosstrainer thuis. Mijn man keek intussen een film op Netflix. Ik weet niet hoe hij heet en kan het niet vinden maar de film gaat over een fictieve dictatuur die mogelijk democratisch wordt.

Zondag

Vandaag gingen mijn man en ik langs bij mijn schoonouders. Mijn schoonvader kwam ’s avonds bij ons voetbal kijken. We haalden eten af bij Eethuis Marina. Ook hier hadden ze köfte maar dan als schotel. Ik besloot die te nemen en hij was heerlijk!

Hoe was jouw week?

Mijn favoriete Nederlandstalige muziek

In de taxi onderweg naar dagbesteding of terug hebben sommige chauffeurs Radio NL aan staan. Dit is een zender die alleen Nederlandstalige muziek draait. Ik kan er soms wel om lachen, want echt hoogstaand zijn de nummers niet. Dat hoeft voor mij ook niet hoor. Ik bedoel, ook al ga ik nog regelmatig met mijn ouders mee naar folkoptredens in kleine cafés in de provincie Groningen, toch vind ik dit stiekem niet zulke mooie muziek. Natuurlijk, er zit vaak een boodschap achter maar die is ook al heel erg uitgekauwd. Nederlandstalige muziek is soms best humoristisch, lekker mee te volgen en fijn om op te hebben tijdens het sporten. Vandaag deel ik met jullie mijn favoriete Nederlandstalige bands en artiesten.

Alex Vissering. Dit is mijn favoriete artiest uit de provincie Groningen. Voorak De groanrepubliek vind ik een mooi nummer. Dit gaat over oost-Groningen, waar mijn ouders wonen. Zelf kom ik overigens niet uit die streken en heb er zelfs nooit gewoond, want mijn ouders zijn erheen verhuisd nadat ik uit huis was.

Boh foi toch. Deze band zingt cajunmuziek in het Achterhoeks en dat combineert mooi twee van mijn favoriete stijlen. Ik heb ze nog niet heel vaak geluisterd overigens, want ik luister vooral muziek tijdens het sporten en daarvoor vind ik deze niet echt geschikt.

Bökkers. Deze band uit Salland heeft echt gave teksten. Je moet niet erg gelovig zijn, want met God en Jezus wordt aardig de draak gestoken. Tijdens Hunterpop 2017, waar mijn man en ik voor Bökkers naartoe gingen (en omdat mijn man via zijn werk vrijkaartjes kreeg), liepen best veel mensen weg tijdens deze liedjes.

Henk Wijngaard. Jaja, ik heb me tot het meest platvloerse Nederlandstalige muziekniveau verlaagd. Jammer dan. Mijn man is vrachtwagenchauffeur en dus vind ik de truckersliedjes van Henk Wijngaard best cool. Vooral 120 Varkens naar Beiroet is echt hilarisch. Ik dacht in eerste instantie dat de tekst met enige ironie geschreven was maar blijkbaar niet. Dat vindt mijn linkse hart wel jammer.

Mooi wark. Mijn man introduceerde deze Drentse band, net als vele andere in dit rijtje, bij mij. Ik kan niet alle nummers waarderen maar veel vind ik best lollig. Ze hebben veel grappige teksten op countrymelodieën, zoals Oh Yvon, wat geïnspireerd is op Jessico van The Kentucky Headhunters.

Normaal. Natuurlijk kan Normaal niet in het rijtje ontbreken. I kende tot een paar jaar terug alleen Oerend hard. Toen we van plan waren naar de Achterhoek te verhuizen, draaide mijn man andere nummers van Normaal en stelde voor dat we naar een concert zouden gaan. Ze waren toen al bezig aan hun afscheidstoernee, dus we zijn naar het laatste concert in het Gelredome geweest.

Pater Moeskroen. Wat een pakkende maar toch simpele teksten! Voroal Meer dan ik verdien is mooi. Alleen wat die zwarte sneeuw in de tekst betekent, snap ik niet.

Rowwen hèze. Zij traden op in het voorprogramma bij Normaal in 2015. Daarvoor kende ik hun nummers nauwelijks. Eigenlijk alleen Kwestie van geduld en dan alleen het refrein, omdat een voormalig medecliënt van me dat altijd zong met “Groesbeeks” in plaats van “Limburgs” erin. Ik vind het Limburgs dialect ook echt gigamoeilijk te verstaan maar sommige liedjes swingen wel lekker..

Houd jij van Nederlandstalige muziek? En zo ja, welke band of artiest moet ik nodig eens beluisteren?

Psychiatrische diagnoses die ik tot nu toe heb gehad

Zoals ik gisteren al schreef, heb ik psychiatrische problemen. Ik weet niet wat mijn diagnose op dit moment is. Ik heb namelijk in de ruim elf jaar dat ik tot nu toe behandeling vanuit de GGZ heb gehad, al heelwat diagnoses gehad. Vandaag deel ik die met jullie en vertel ik wat ik ervan vind.

1. Autisme. Ik begon mijn traject door de GGZ in 2007 op advies van de begeleiding van het trainingshuis voor gehandicapten waar ik op dat moment woonde. Zij dachten dat ik autisme had. Ik had dit jaren eerder zelf ook gedacht maar durfde toen niet naar de huisarts te gaan voor een verwijzing naar de GGZ. Inderdaad kreeg ik de diagnose autisme. Die diagnose is daarna nog een aantal keer weer in twijfel getrokken en weer opnieuw gesteld. Heel vermoeiend, want autisme gaat niet ineens over of zo.

2. Aanpassingsstoornis. In november 2007 belandde ik in een psychische crisis. Ik was niet depressief, psychotisch of zoiets maar had wel duidelijk hulp nodig. Mijn diagnose was dus aanpassingsstoornis, oftewel een extreme reactie op een stressor. In mijn geval was dat het op mezelf wonen. Gelukkig kon je toen nog GGZ-hulp krijgen met deze diagnose. Ik ben er zelfs mee opgenomen. Sinds 2012 kan dit niet meer, omdat behandeling hiervoor niet meer in het basisverzekeringspakket zit.

3. Stoornis in de impulsbeheersing. Ik vermoed dat mijn behandelaar dit maar heeft opgeplakt omdat ik na een halfjaar opname nog steeds regelmatig “flipte” en een aanpassingsstoornis niet meer mocht worden vastgesteld. Ik vind het een nogal vage diagnose.

4. Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS). Dit is ook wel bekend als meervoudige persoonlijkhiedsstoornis. Ik heb van 2010 tot 2013 deze diagnose gehad. Ik heb wel echt alterpersoonlijkheden maar die zijn niet zo ontwikkeld als je bij DIS zou verwachten. Bovendien heb ik geen last van amnesie, oftewel “tijd kwijtraken” als mijn alters actief zijn.

5. Posttraumatische stressstoornis (PTSS). Die diagnose kwam naast de DIS. Ik heb ook hier wel kenmerken van, zoals indringende herinneringen en nachtmerries. Dit was erger en ik denk ook wel dat ik misschien PTSS heb gehad. Ik herken me ook sterk in complexe PTSS maar daar is overlap met borderline.

6. Borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS). Deze diagnose kwam in 2013 in de plaats van de DIS en PTSS. Later is dit “gedowngradet” naar trekken van BPS. BPS is ook bekend als emotieregulatiestoornis en ontregelde emoties heb ik zeker. De meeste van de negen kenmerken van bor derline herken ik eigenlijk wel maar niet in zulke sterke mate als je meestal ziet.

7. Afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. In 2016 kwam mijn toenmalige behandelaar ineens met deze diagnose op de proppen. Ze had mijn autismediagnose al verwijderd en moest toch een verklaring hebben voor mijn (schijnbare) gebrek aan zelfstandigheid. Dit werd dus de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Deze stoornis wordt gekenmerkt door passiviteit, je vastklampen aan anderen en het overal mee eens zijn zolang je maar verzorgd wordt. Mensen met deze stoornis kunnen moeilijk voor zichzelf opkomen. Mijn psycholoog vond echter dat ik dit prima kon, te goed juist. Ik zou eindeloos zorg claimen die ik niet nodig had. Nou, gelukkig weet ik al dat mijn huidige behandelteam het daar in elk geval niet mee eens is.

8. Depressie. In 2016 had ik “slechts” de diagnoses borderlinetrekken en afhankelike persoonlijkheidsstoornis. Om mijn zorg in een kliniek vergoed te krijgen, moest er een diagnose anders dan een persoonlijkheidsstoornis bij. Dit werd depressieve stoornis niet anderszins omschreven (NAO). NIet dat mijn psych geloofde dat ik depressief was maar ze moest wat.

Vorig jaar vroeg ik een second opinion aan, vooral vanwege het weghalen van mijn autismediagnose. Naast autisme en trekken van borderline kreeg ik toen de diagnose depressie (zonder NAO). Ik was dus wel degelijk met periodes depressief.

De reis begint (weer)

Al sinds minstens begin 2013 probeer ik een Nederlandstalige blog bij te houden. Dit gaat altijd met wisselend succes. Mijn Engelstalige blog, Blogging Astrid, is al sinds augustus 2013 redelik actief maar in het Nederlands krijg ik het maar niet voor elkaar regelmatig te posten. Ik stel mezelf iedere keer teleur en dacht uiteindelijk half februari dat ik een Nederlandstalige blog maar moest opgeven. Toch begon het weer te kriebelen, so here am I. Op een nieuw domein, gehost op WordPress, want het bijhouden van een self-hosted blog en alle technische troep die daarbij komt kijken, komt me echt de strot uit.

Ik ben dus Astrid, 31 jaar. Ik woon in Olburgen, een klein dorpje in de Achterhoek. Op dit blog zal ik voornamelijk je met mijn dagelijkse beslommeringen proberen te boeien. Ik zal je ook proberen een inkijkje te geven in het leven van iemand met meerdere beperkingen. Ik ben blind, heb autisme en een lichte motorische beperking door een hersenbloeding kort na mijn geboorte. Daarnaast ben ik aardig psychiatrisch onderlegd, al zou ik momenteel niet weten wat mijn diagnose is.

Ik heb geen werk maar doe momenteel vijf dagdelen per week dagbesteding bij een dagcentrum voor mensen met een verstandelijke beperking. We zijn nog op zoek naar iets wat beter past.

Mijn belangrijkste hobby’s zijn schrijven en internetten. Ik zit veel op Facebook, al snap ik niks van social media als het op bloggen aankomt. Verder houd ik voor de nodige beweging van wandelen, zwemmen, fitness op de crosstrainer thuis en yoga. Ik houd ook van creatief bezig zijn. Mijn meest recente hobby wat dat betreft is zeep en verzorgingsproducten maken. Helaas kan ik dit niet zonder hulp en staat het hierdoor momenteel op een laag pitje.

Wil je mijn reis door het leven (weer) volgen? Dat zou ik erg leuk vinden. De titel van deze post is trouwens gewoon min of meer een vertaling van de standaardtitel die WordPress aan de eerste blogpost op dit blog gaf.