Tagarchief: Dagbesteding

Hoe ziet mijn ochtend op dagbesteding eruit?

Zoals ik in mijn vorige berichten al vermeldde, heb ik geen betaald werk. Ik volg vijf ochtenden per week dagbesteding. Vandaag deel ik hoe zo’n ochtend er meestal uitziet.

Meestal ben ik rond kwart voor negen één van de eerste cliënten die op mijn groep binnenkomt. Ik doe activiteiten op een belevingsgroep. Dit is een groep waar de activiteiten vooral op zintuigelijk ervaren gericht zijn. De andere cliënten hebben allemaal een ernstige verstandelijke of meervoudige beperking. Ik ben op deze groep geplaatst omdat de begeleiding en activiteiten hier toch het meest aansluiten op wat ik nodig heb. Er zijn naast mijn groep nog drie andere groepen op het dagcentrum waar ik heen ga: een arbeidsmatige groep, een structuurgroep, waar dus een vast dagritme geldt, en een groep voor mensen die ook structuur nodig hebbben maar die meestal nog wel ontwikkelingsmogelijkheden hebben.

Mijn groep bestaat uit twee subgroepen: aan de ene kant is wat meer reuring, terwijl de mensen aan mijn kant vooral op rust gesteld zijn. De groep bestaat in totaal uit elf cliënten. Rr is op beide subgroepen één begeleider. Daarnaast komen er op bepaalde tijden nog begeleiders voor de cliënten die een deel van de tijd één-op-éénaandacht nodig hebben.

Als ik binnenkom, drink ik eerst een kopje koffie. Daarna ga ik vaak wandelen met een begeleider of de stagiaire. Rond negen uur komen enkele andere cliënten op de andere subgroep binnen en rond kwart over negen komt de eerste medecliënt aan mijn kant. De andere cliënten van mijn kant komen pas rond tien uur maar de begeleiding heeft het vaak toch druk met voorbereidend werk.

Na het wandelen ga ik vaak even naar de snoezelruimte. Een snoezelruimte is een ruimte waar de hele omgeving qua zintuigelijke prikkels kan worden beïnvloed. Je kunt hier allerlei zintuigelijke activiteiten doen. Zo hangen er voelborden aan de muur, is er een waterbed waar je op kan liggen en kun je naar muziek luisteren. Door een bepaald knopje in te drukken (die ik nog niet zelf gevonden heb) gaat het waterbed meetrillen met de muziek. Dit is echt een fijne ervaring. Vaak dommel ik op het waterbed wel even weg.

Zodra iedereen binnen is, gaan we koffie drinken en fruit eten. Ik neem vaak een appel mee van thuis. Daarna is het tijd voor de toiletronde. Ik kan zelfstandig naar de wc maar mijn medecliënten hebben hier hulp bij nodig.

Rond elf uur komen vaak de extra begeleiders voor de cliënten die één-op-éénzorg nodig hebben. Dan gaat de rest van de groep meestal een activiteit doen. Met mooi weer gaan we wandelen of in de tuin. Daar staan twee gewone schommels en een vogelnestschommel. We fietsen ook wel eens op de duofiets, tandem of fiets met een zitje voorop. In die laatste kunnen mensen die niet zelf kunnen trappen rondgereden worden.

Als het slecht weer is, blijven we binnen. We gaan dan soms knutselen. Vaak doet de begeleiding dan het meeste werk maar helpen wij mee. Op woensdag doen we een simpele kookactiviteit. We maken dan bijvoorbeeld een smoothie. Ook hier is het ervaren het belangrijkste. Zo mogen we de ingrediënten proeven en genieten veel mensen van het geluid van bijvoorbeeld de blender.

Een andere activiteit is bellen blazen in sop. De begeleiding doet dan Zwitsal in een bak met water en we blazen er met een rietje bellen in.

We kunnen ook meehelpen in de huishoudelijke taakjes op de groep. Zo was ik soms de kopjes van de koffieronde af, die een andere cliënt vervolgens afdroogt.

Zoals ik de activiteiten beschrijf, vraag je je misschien af wat ik daaruit haal. Ik voel me echer juist veilig op zo’n lagdrempelige groep om in kleine stapjes dingen te leren, zoals huishoudelijke taken.

Weekverslag #1: veel gesprekken, paardrijden en eten afhalen

Het is alweer maandag. Jongens, wat gaat de tijd snel! Vandaag deel ik met jullie een terugblik op de afgelopen week. Ik had deze week veel gesprekken en heb lekker wat eten afgehaald.

Maandag

Vandaag had ik een gesprek met mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV), die vertrekt bij het team waar ik in behandeling ben, en degene die haar rol als mijn behandelcoördinator gaat overnemen. Ik kende diegene al, want ik had met hem de intake voor het FACT-team (het team waar ik in behandeling ben) gehad. Het was een goed gesprek. Zoals ik mijn SPV ken, hopte ze een beetje van de hak op de tak maar het was allemaal toch aardig duidelijk.

We bespraken dat ik momenteel bezig ben met dialectische gedragstherapie (DGT) om beter met mijn emoties te leren omgaan. Dit gaat langzaam, omdat er veel andere zaken tussendoor komen. Ik besprak dat mijn nieuwe behandelcoördinator me bij praktische zaken die tussendoor komen, het beste naar een verpleegkundige kan verwijzen. Zo kunnen wij ons op de DGT richten. Voor als ik de DGT heb afgerond, stelde de nieuwe behandelcoördinator voor dat ik nog een andere behandeling zou volgen, die gericht is op zelfbeeld versterken.

Dinsdag

Deze middag had ik een gepsrek met de Wmo-consulent van de gemeente en de coördinator van mijn woonbegeleider. Mijn indicatie voor dagbesteding en thuisbegeleiding loopt binnenkort af, dus wilde de Wmo-consulent weten hoe het eervoor staat. Ik had afgelopen februari meer uren individuele begeleiding gekregen, omdat we op zoek zijn naar een nieuwe dagbesteding. Dit had nog niet tot succes geleid, dus de indicatie wordt verlengd.

Woensdag

Vandaag zouden we op mijn dagbesteding appelmoes maken. We besloten echter tijdens de koffie dat het leuker was om met het mooie weer naar buiten te gaan, dus hebben we even lekker gewandeld.

Donderdag

Vanochtend besprak ik de voortgang wat betreft het vinden van een nieuwe plek met de coördinerende van dagbesteding. Ik vroeg me ook eens af waarom ik eigenlijk weg moet, ook al gaat het de laatste tijd best goed. Ik ben namelijk in januari een paar keer erg onrustig geweest, maarja dat is januari. Ik hoef gelukkig niet weg tot er een passende plek gevonden is. Het blijkt nu dat ik sowieso maar tijdelijk bij deze dagbesteding zou blijven, omdat ik in een “crisis” hier ben aangenomen. Ik moest namelijk weg uit de psychiatrische kliniek en had anders geen daginvulling. Hmmm, het zal.

’s Middags deed ik een poging met mijn SPV eindelijk een behandelplan in elkaar te flansen. Dat ging niet super, want het ging allemaal erg chaotisch en er kwam een crisissituatie tussendoor.

Vrijdag

Vanmiddag ging ik heerlijk paardrijden. Ik rijd bj manege Zandewierde. Sinds een tijdje rijd ik op Angie, een tinker. Hiervoor reed ik op Wilthor, een fjord, maar met draven ging hij te snel om voor mij te kunnen lichtrijden (staan en weer zitten op het ritme van het paard). Het was superleuk!

’s Avonds stelde mijn man voor om bij de Domino’s pizza te gaan halen. Ik besloot voor de nieuwe pizza köfte te gaan, want köfte is mijn lievelingsgerecht. Hij viel me echter best tegen.

Zaterdag

Vandaag niet veel gedaan. Lang uitgeslapen, naar de supermarkt geweest en verder weet ik eigenlijk al niet meer. Oh ja, gesport op de crosstrainer thuis. Mijn man keek intussen een film op Netflix. Ik weet niet hoe hij heet en kan het niet vinden maar de film gaat over een fictieve dictatuur die mogelijk democratisch wordt.

Zondag

Vandaag gingen mijn man en ik langs bij mijn schoonouders. Mijn schoonvader kwam ’s avonds bij ons voetbal kijken. We haalden eten af bij Eethuis Marina. Ook hier hadden ze köfte maar dan als schotel. Ik besloot die te nemen en hij was heerlijk!

Hoe was jouw week?

De reis begint (weer)

Al sinds minstens begin 2013 probeer ik een Nederlandstalige blog bij te houden. Dit gaat altijd met wisselend succes. Mijn Engelstalige blog, Blogging Astrid, is al sinds augustus 2013 redelik actief maar in het Nederlands krijg ik het maar niet voor elkaar regelmatig te posten. Ik stel mezelf iedere keer teleur en dacht uiteindelijk half februari dat ik een Nederlandstalige blog maar moest opgeven. Toch begon het weer te kriebelen, so here am I. Op een nieuw domein, gehost op WordPress, want het bijhouden van een self-hosted blog en alle technische troep die daarbij komt kijken, komt me echt de strot uit.

Ik ben dus Astrid, 31 jaar. Ik woon in Olburgen, een klein dorpje in de Achterhoek. Op dit blog zal ik voornamelijk je met mijn dagelijkse beslommeringen proberen te boeien. Ik zal je ook proberen een inkijkje te geven in het leven van iemand met meerdere beperkingen. Ik ben blind, heb autisme en een lichte motorische beperking door een hersenbloeding kort na mijn geboorte. Daarnaast ben ik aardig psychiatrisch onderlegd, al zou ik momenteel niet weten wat mijn diagnose is.

Ik heb geen werk maar doe momenteel vijf dagdelen per week dagbesteding bij een dagcentrum voor mensen met een verstandelijke beperking. We zijn nog op zoek naar iets wat beter past.

Mijn belangrijkste hobby’s zijn schrijven en internetten. Ik zit veel op Facebook, al snap ik niks van social media als het op bloggen aankomt. Verder houd ik voor de nodige beweging van wandelen, zwemmen, fitness op de crosstrainer thuis en yoga. Ik houd ook van creatief bezig zijn. Mijn meest recente hobby wat dat betreft is zeep en verzorgingsproducten maken. Helaas kan ik dit niet zonder hulp en staat het hierdoor momenteel op een laag pitje.

Wil je mijn reis door het leven (weer) volgen? Dat zou ik erg leuk vinden. De titel van deze post is trouwens gewoon min of meer een vertaling van de standaardtitel die WordPress aan de eerste blogpost op dit blog gaf.